Zaterdag 25 maart / zondag 26 maart

En toen waren we weer thuis!

Vandaag stond in het teken van onze terugreis. De World Winter Games zijn nu echt voorbij. Als eerste werden de schaatsers in Graz door de Oad bus opgehaald, daarna de langlaufers in Ramsau en tot slot de skiërs en snowboarders in Schladming. Het was soms wat proppen om alles in de koffers te krijgen maar alles paste in de bus. Het scheelde niet veel of we hadden ook de flesjes water van Finland meegenomen, maar een paar oplettende sporters hadden dat gelukkig tijdig in de gaten.

Voor vertrek nog even een snel rondje langs alle social media kanalen: het is bijna niet meer bij te houden, geweldig hoe iedereen via Twitter, Facebook, Instagram en andere media berichten post, deelt, tagt en retweet. Maar waar blijft nu die landelijke aandacht? Die vraag kregen we meerdere malen, van familieleden, van coaches en sporters, van clubs … Uiteraard met respect voor al die lokale en regionale media die de prestaties van Team NL wel oppikken. En voor Hart van Nederland die aandacht hebben besteed aan het vertrek van Team NL. Aanstaande maandag gevolgd door de Telegraaf en RTL Live. Een moeilijk te beantwoorden vraag. Waarschijnlijk moeten we het zoeken in de richting van sport: het is breedtesport geen topsport. Terwijl er zoveel moois gebeurt en we zelfs de nummers 1 en 2 van de Special Olympics World Winter Games in hun divisie in ons midden hebben (skiërs Louise en Rogier). We blijven knokken voor de aandacht die de Special Olympics sporters verdienen. Dank ook aan iedereen die zich hier voor inzet!

Muziek, film, spelletjes en plannen maken voor thuis
Net als op de heenweg konden we weer film kijken, spelletjes doen en muziek luisteren. Fijn zo’n bus! Na een uurtje rijden hadden we al onze eerste file, voor de grens met Duitsland. Gelukkig waren er paaseitjes van Herman. Helaas duurde de file ook in Duitsland voort. De lunch bestond vandaag uit heerlijke broodjes belegd met kaas of vleeswaren, uitgeserveerd door onze coaches in KLM blauw. Op 772 kilometer voor ons eindstation hielden we een korte stop. Helaas…geen toiletten. Dat werd dus massaal ‘wildplassen’ voor Team NL.

In de bus werden de plannen voor de komende tijd doorgesproken. Sommige sporters gaan direct door van de winter- naar de zomersport en staan meteen alweer op het hockeyveld. De skiërs hebben volgend weekend nog een wedstrijd op de planning staan. En voor de schaatsers begint het skeelerseizoen. Maar er waren ook flink wat niet-sport plannen: “chips eten, gamen, uitslapen, feestje vieren met medailles, …”. Of zoals Sebastiaan zei: “Ik weet niet of ik nog zomaar de straat op kan, ik word denk ik meteen om een handtekening gevraagd.”

Na een kwartiertje vervolgden we onze weg weer richting Nederland. De file was gelukkig opgelost. Alleen kwamen er toen diverse wegwerkzaamheden op ons pad en dat betekende omleidingsroutes. Onze geplande aankomsttijd in Bunnik schoof helaas steeds verder op…Op zo’n 400 kilometer voor onze eindbestemming mochten we nog een keertje pauzeren, én eten: pizza, broodje hamburger of burrito. Heerlijk! Omdat iedereen nu toch wel echt naar huis wilde, aten sommigen de pizza verder op in de bus.

Warme ontvangst
En toen was het zo ver - half 1 inmiddels - wat geweldig zoveel mensen die ons stonden op te wachten bij Postillon Bunnik! En wat fijn om alle vrienden en familie weer te zien. Hoe leuk het ook was in Oostenrijk, iedereen had nu wel weer zin in thuis. Laura: “Maar dan wil ik wel volgende week weer terug.”

Gelukkig ziet heel Team NL elkaar binnenkort alweer: op 22 april vindt de huldiging van alle sporters plaats bij de Rabobank in Utrecht. Dit was de laatste blog van de World Winter Games. Dank iedereen die ons heeft gevolgd en de sporters zo goed heeft aangemoedigd en gesteund!